Alles van Schijndel

Bekijk de agenda

Zondag 2 december Terug in de Tijd.....1828.

Zondag 2 december Terug in de Tijd.....1828.
Geplaatst 2 december 2007

1828 - Simon Paap (39) overleden, Nederlandse dwerg; Simon Jane Paap (Zandvoort, Nederland, 5 mei 1789 - Dendermonde, België, 2 december 1828) was een bekende Nederlandse dwerg. De Zandvoorter Simon Paap was slechts 76,5 centimeter lang en dit maakte hem in Nederland en de ons omringende landen tot een opmerkelijke verschijning. In de Grote of Sint-Bavokerk in het centrum van Haarlem is de lengte van Simon Paap aangegeven vlak naast die van de al even bekende reus Daniël Ca

1828 - Simon Paap (39) overleden, Nederlandse dwerg;

Simon Jane Paap (Zandvoort, Nederland, 5 mei 1789 - Dendermonde, België, 2 december 1828) was een bekende Nederlandse dwerg.

De Zandvoorter Simon Paap was slechts 76,5 centimeter lang en dit maakte hem in Nederland en de ons omringende landen tot een opmerkelijke verschijning.

In de Grote of Sint-Bavokerk in het centrum van Haarlem is de lengte van Simon Paap aangegeven vlak naast die van de al even bekende reus Daniël Cajanus, die een eeuw eerder leefde.

Paap stierf aan de gevolgen van een val tijdens het dwergwerpen, een spel dat vandaag de dag als in strijd met de menselijke waardigheid wordt beschouwd. 



* 1975 - Treinkaping bij Wijster

   

De treinkaping bij Wijster vond plaats op 2 december 1975 bij het dorp Wijster (Nederlandse provincie Drenthe).

Om 7 over 10 die ochtend werd de stoptrein Groningen-Zwolle tot stilstand gebracht tussen de weilanden. Zeven Zuid-Molukse jongeren hadden de trein gekaapt in hun streven naar een vrije Republiek der Zuid-Molukken. De actie duurde 12 dagen en er vielen drie doden.

De Zuid-Molukkers in Nederland kwamen hier in 1951 voor een tijdelijk verblijf als gedemobiliseerd KNIL-militair. Hen was door de Nederlandse regering beloofd dat zij hun eigen staat op de Molukken zouden kunnen stichten. Zij verbleven in kampen, waaronder Kamp Vught en Schattenberg, onder meestal matige tot slechte omstandigheden. Nadat zij een generatie - ruim 24 jaar - hadden gewacht op de inlossing van de beloften van de Nederlandse regering, wisten ze al bijna zeker dat ze hier in Nederland zouden blijven. De Nederlandse overheid wilde of kon de beloften over een vrije staat niet nakomen. Hierdoor radicaliseerde een deel van de Molukse jongeren. Een groepje onder hen besloot door middel van een treinkaping hun eisen kracht bij te zetten.

Bij aanvang van de kaping werd de machinist Hans Braam, die de stoptrein bestuurde (bestaande uit de twee Hondekoppen 328 en 378, doodgeschoten. Toen bleek dat de Nederlandse overheid de eisen niet snel wilde inwilligen werd de dienstplichtig soldaat en toevallige passagier Leo Bulter doodgeschoten. Op 4 december werd ook Bert Bierling gedood. De meest gewelddadige van de gijzelnemers was Eli Hahury die in twee gevallen de trekker overhaalde. De lijken van de doodgeschoten gegijzelden werden uit de trein gegooid en bleven daar enkele dagen liggen voordat toestemming werd gegeven om ze weg te halen.

Op 14 december gaven de kapers zich over waarbij meespeelde dat er berichten waren over represailles op de Molukken. Bovendien was het intussen flink gaan vriezen, waardoor het verblijf in de trein ook voor de kapers onaangenaam werd. Tijdens hun berechting in 1976 werden ze veroordeeld tot gevangenisstraffen van veertien jaar. Allen zaten hun straf uit, op Hahury na: in 1978 pleegde hij in de gevangenis zelfmoord.

Journalist Ger Vaders - hoofdredacteur van het Nieuwsblad van het Noorden en een van de gegijzelden - schreef over de gijzeling een boek onder de titel IJsbloemen en witte velden (1989). Eén van de zeven gijzelnemers, de destijds 18-jarige Cornelis Thenu, schreef eveneens een boek over deze kaping: Korban: het verhaal van een Molukse activist (1998).

De treinkaping was niet zonder gevolgen. In 1977 zouden Molukkers bij De Punt weer een treinkaping houden, die uiteindelijk veel bloediger eindigde. Maar de grootste gevolgen lagen vooral in het sociale leven van de Molukkers en ook de Nederlands-Indiërs.

Sinds de aankomst van vluchtelingen uit Nederlands-Indië was er een nieuwe generatie opgegroeid in Nederland waarvan de oudsten tegen die tijd studeerden en daarbij vooral gebruikmaakten van het openbaar vervoer. Echter door deze treinkapingen nam discriminatie jegens de gekleurde mannen en vrouwen uit Indonesië weer toe, hetgeen zich uitte in vooral hevige discussies waarbij het er soms emotioneel aan toe ging en Indonesiërs/Nederlands-Indiërs/Molukkers simpelweg uit treinen werden verwijderd.

Eerste treinkaping in de wereld?
In 1973 hadden twee Palestijnse militanten drie Russische joden die onderweg waren naar Israël bij het Oostenrijkse grensstation Marchegg uit die trein gehaald waarna ze hen samen met een Oostenrijkse douanebeambte als gijzelaars in een auto meenamen naar het internationale vliegveld bij Wenen. Na onderhandelingen werden de vier gijzelaars de dag erop vrijgelaten waarna de Oostenrijkse autoriteiten de militanten per vliegtuig lieten vertrekken naar de Libische hoofdstad Tripoli. Deze militante actie betrof dus eigenlijk een gijzeling die in een trein begon. Een jaar later was er een poging van Syriërs om een trein te kapen; die poging werd echter door de politie verijdeld. Het lijkt er dus op dat de treinkaping bij Wijster de eerste treinkaping ter wereld was. De film The Taking of Pelham One Two Three uit 1974 over een kaping van een metro in New York kan eveneens hebben meegespeeld bij het idee van de Zuid-Molukse jongeren om een trein te kapen.



« terug

Parels van Meierijstad
Agenda van de leukste evenementen van Meierijstad
Damiaancentrum Sint-Oedenrode
TAPPERIJ DE BEURS SCHIJNDEL